Historia                                                                       

Beagle to jedna z najstarszych brytyjskich ras psów, wykorzystywana pierwotnie do polowania w sforach na lisy i króliki.

Wczesna historia rasy jest trudna do ustalenia. Istnieją doniesienia świadczące o tym, że sfory "beaglowatych" psów istniały już w czasach rzymskimi, o czym wspomina Ksenofon – który w swoich pismach zamieścił wzmiankę o niewielkich psach gończych używanych do polowań na zające i króliki. Informacje te potwierdziły wizerunki psów beagle na ceramice pochodzącej z IV w p.n.e.

Rasa beagle została spopularyzowana w Wielkiej Brytanii w XIV wieku, kiedy to z wielkim powodzeniem zaczęto używać tych niewielkich psów gończych do polowań w sforach na lisy i zające. Beagle zyskały uznanie na dworach królewskich: posiadał je Król Edward II, Henryk VIII, James I, Karol II i Jerzy IV, a także Królowa Elżbieta I – która wyhodowała zminiaturyzowaną odmianę dzisiejszych beagle – tzw. Pocket Beagles, mierzące w kłębie ok. 10 cali.

W XIX wieku można było już spotkać duże zróżnicowanie w rasie beagle ze względu na wielkość i typ włosa, dlatego w 1895 roku postanowiono wprowadzić standard rasy, który z małą korektą w latach 80-tych XX wieku obowiązuje do dzisiejszego dnia.

Populacja beagle została bardzo mocno uszczuplona w wyniku I i II wojny światowej – wówczas doszło prawie do całkowitego zaniku hodowli. Drastycznie zmniejszona populacja zaczęła powoli odbudowywać się dopiero w latach 50-tych XX wieku.

W Polsce pierwsze psy rasy beagle pojawiły się na początku lat 90-tych XX wieku i szybko podbiły serca Polaków. Obecnie obserwuje się duże zainteresowanie rasą beagle, a to za sprawą nie tyle ich użytkowości, ale wyśmienitego charakteru. Są to bowiem psy inteligentne, o bardzo pogodnej naturze, niewielkie, zdrowe i łatwe w pielęgnacji. Wspaniale spisują się jako przyjaciel i członek rodziny oraz towarzysz zarówno dla małych dzieci, dorastającej młodzieży, jak i dorosłych.
 

Opracowanie: Katarzyna Sapierzyńska