Historia
Beagle to jedna z najstarszych brytyjskich ras psów, wykorzystywana
pierwotnie do polowania w sforach na lisy i króliki.
Wczesna historia rasy jest trudna do ustalenia. Istnieją doniesienia
świadczące o tym, że sfory "beaglowatych" psów istniały już w czasach
rzymskimi, o czym wspomina Ksenofon – który w swoich pismach zamieścił
wzmiankę o niewielkich psach gończych używanych do polowań na zające i
króliki. Informacje te potwierdziły wizerunki psów beagle na ceramice
pochodzącej z IV w p.n.e.
Rasa beagle została spopularyzowana w Wielkiej Brytanii w XIV wieku, kiedy to
z wielkim powodzeniem zaczęto używać tych niewielkich psów gończych do polowań
w sforach na lisy i zające. Beagle zyskały uznanie na dworach królewskich:
posiadał je Król Edward II, Henryk VIII, James I, Karol II i Jerzy IV, a także
Królowa Elżbieta I – która wyhodowała zminiaturyzowaną odmianę dzisiejszych
beagle – tzw. Pocket Beagles, mierzące w kłębie ok. 10 cali.
W XIX wieku można było już spotkać duże zróżnicowanie w rasie beagle ze
względu na wielkość i typ włosa, dlatego w 1895 roku postanowiono wprowadzić
standard rasy, który z małą korektą w latach 80-tych XX wieku obowiązuje do
dzisiejszego dnia.
Populacja beagle została bardzo mocno uszczuplona w wyniku I i II wojny
światowej – wówczas doszło prawie do całkowitego zaniku hodowli. Drastycznie
zmniejszona populacja zaczęła powoli odbudowywać się dopiero w latach 50-tych
XX wieku.
W Polsce pierwsze psy rasy beagle pojawiły się na początku lat 90-tych XX
wieku i szybko podbiły serca Polaków. Obecnie obserwuje się duże
zainteresowanie rasą beagle, a to za sprawą nie tyle ich użytkowości, ale
wyśmienitego charakteru. Są to bowiem psy inteligentne, o bardzo pogodnej
naturze, niewielkie, zdrowe i łatwe w pielęgnacji. Wspaniale spisują się jako
przyjaciel i członek rodziny oraz towarzysz zarówno dla małych dzieci,
dorastającej młodzieży, jak i dorosłych.
Opracowanie: Katarzyna Sapierzyńska